در دل عارف آرزويى جز خدا وجود ندارد كه امام عارفان و امير مؤمنان

در دعايش اشك مى‏ريخت و مى‏گفت: «يا غاية آمال العارفين»؛ اى پايان آرزو

 و مقصد و مقصود عارفان.

در دل عارف آرزويى جز خدا وجود ندارد كه امام عارفان و امير مؤمنان

در دعايش اشك مى‏ريخت و مى‏گفت: «يا غاية آمال العارفين»؛ اى پايان آرزو

 و مقصد و مقصود عارفان.

و در دعاى جوشن كبير هست:«يا من هو منتهى همم العارفين».

اى خدايى كه نهايت و پايان همت و مقصود عارفان هستى.

دلبستگى عارف به خداست و سرور و شادمانى او در مناجات وى خلاصه

 مى‏گردد، همچنانكه در همان دعا گفته مى‏شود: «يا سرور العارفين»؛

اى شادمانى دل عارفان.

عارف هميشه با خدا عشق مى‏ورزد و او را همراه دل خويش مى‏يابد و

 هيچ گاه غفلت از او نداشته، از وى دور نيست كه فرمود:

«يا من لا يبعد عن قلوب العارفين».

اى كسى كه از قلبهاى عارفان دور نيستى.

عارف از هر دو جهان آزاد است و از هر تعلقى غير از علقه الهى وارسته

است كه امام عارفان فرمود:

 «العارف من عرف نفسه فاعتقها و نزّهها عن كل ما يبعدها».

عارف كسى است كه نفسش را بشناسد، بنابراين آن را از آنچه او را از خدا دور

 مى‏سازد، آزاد گرداند و پاكيزه نمايد.

براى عارف، خدا مجهول و ناشناخته نيست كه در پى او به دليلى چنگ زند،

 بلكه او را از هر كسى بهتر مى‏شناسد، همچنانكه فرمود:

«يا معروف العارفين»؛ اى كسى كه نزد عارفان شناخته شده‏اى.

عارف غرق در انوار ايزدى است و فروغ او تا اعماق دلش ريشه كرده

 است، همچنانكه امام سجاد عليه صلوات اللّه‏ مى‏فرمايد:

«و سبحات وجهه لقلوب عارفيه شائفه».

انوار ايزدى دلهاى عارفانش را جلا داده و روشن ساخته است.

او خوب مى‏داند كه آدمى چه گوهر گرانبهايى است و از اين رو دل را اسير

غير نمى‏سازد و از هر نامحرمى او را پاك مى‏دارد و از هر چه او را از

 خدايش دور مى‏كند منزه مى‏گرداند، همچنانكه خداوند يكى از پيامبران بزرگ

حضرت ابراهيم را بدين صفت ستوده است كه مى‏فرمايد:

«اِذ جاء رَبَّه بِقَلبٍ سَليمٍ»(صافات 84).

هنگامى كه به محضر پروردگارش با قلبى سالم رفت.

آرى قلب او سالم از هر آلودگى بود، سالم از شرك، سالم از گناه و سالم از

 هر نامحرمى. عارف به هيچ مسكّن و آرام‏بخشى رضايت نمى‏دهد و بجز سكون

به اللّه‏ به هيچ چيز ديگر آرامش ندارد «و مساكن ترضونها»(توبه 24) نمى‏شناسد.

عرفان درجات و مقاماتى دارد و شاهبازان اين طريقه پيوسته از پروردگار

 متعال عالى‏ترين مقام و تداوم در آن را خواستار بودند، همچنانكه امام

سجاد در مناجاتش مى‏گفت: «واجعلنى من اخصّ عارفيك».

پروردگارا مرا از عارفان ويژه خويش قرار ده. (آمین )